Беларусы ўзростам за 50+ па-рознаму ставяцца да жыцця ў новай краіне. У адных яно атрымалася, у другіх не, але не трэба здавацца, гаворыць 70-гадовы Аляксей з Берасця.
– У Варшаве наогул цудоўны этап жыцця пачаўся для мяне. І дзеці мае сюды пераехалі. Я тут ажаніўся. Маса розных дасягненняў. Кватэру атрымаў. Адзін з першых тут пачаў атрымліваць даплату да пенсіі. Працую валанцёрам. Я шчаслівы.
Наталля Гарачка-Басалыга кажа, што жыццё ў яе не склалася ў Варшаве.
– Нічога добрага сказаць не магу. Нічога не дасягнула. Яшчэ на шляху. Нічога добрага не атрымала, акрамя таго, што даецца для палякаў з ніжэйшым узроўнем. З маімі кваліфікацыямі – гэта жах.
Нягледзячы ні на што, беларусы Варшавы вельмі ўдзячны Польшчы за прытулак у цяжкі час жыцця. Але калі з´явіцца магчымасць, то плануюць вярнуцца дадому.
Цалкам матэрыял:
Беларускае Радыё Рацыя
