„ГОУ на КАВУ“ – праект, які аб’ядноўвае, знаёміць і салідаруе беларусаў Польшчы. У ім ужо каля 1900 удзельнікаў. А стварыла яго актыўная беларуска, журналістка, блогер, маці шасці сыноў Крысціна Каграманян. Яна вымушана пераехала ў Варшаву пасля сумнавядомых падзеяў у Беларусі, калі збілі сына, яе саму і пасля пераследавалі сям’ю. Такім чынам яна апынулася ў польскім лагеры для бежанцаў. А пасля, выйшаўшы адтуль, вырашыла перастаць быць самотнай і знайсці сабе сяброў у Варшаве.
Пра ідэю праекта „ГОУ на КАВУ“ і яго канцэпцыю з Крысцінай Каграманян размаўляе нашая карэспандэнтка:
РР: Я бачу, наколькі вы моцная і ініцыятыўная жанчына, і, канешне, не змаглі проста так сядзець і не актыўнічаць таксама ў замежжы. Вы стварылі праект, які ўжо стаў вядомым, ён называецца «ГОУ на КАВУ». Калі ласка, распавядзіце пра ідэю яго стварэння, у якіх гарадах ён ужо праходзіць і ўвогуле пра канцэпцыю.
Калі я і мае дзеці выбраліся з лагера, дзеці неяк хутчэй адаптаваліся да нармальнага жыцця, а я — не. У лагеры я дадаткова здабыла сур’ёзную псіхалагічную траўму, бо нас перасялілі ў Варшаву, хаця я хацела ў ціхі куток. Мала таго, што нас адправілі ў Варшаву, дык яшчэ і ў самы цэнтр, дзе мост Панятоўскага, і мне было вельмі складана выходзіць на вуліцу. Я сядзела ў чатырох сценах і выходзіла ў краму толькі са старэйшымі сынамі. Было цяжка і страшна. Аднойчы, калі я вяла малодшых дзяцей у школу, сын спытаў: „Мама, чаму ты сутулішся так?“ Я адказала: „Наўкола камеры“. Ён сказаў: „Якія камеры? Выпрастай спіну, паглядзі“. У лагеры камеры былі паўсюль, і мы хадзілі згорбленыя, каб меней патрапляць у іхнае поле зроку, бо за намі сачылі заўжды і ўсюды. Хоць ты нічога дрэннага не робіш, але адчуванне, што за табой сочаць, — жудаснае. Гэта ламала.
І мне сын кажа: „Выпрастай спіну і паглядзі. Ці бачыш тут хоць адну камеру тут?” Тады я ўпершыню выпрастала спіну, разглядзелася і зразумела, што няма жоднай камеры тут. Сыну тады было 9 гадоў, і ён сказаў: „Паглядзі, тут няма камер, а ты дагэтуль баішся“. Гэта быў для мяне выклік, „я — баюсь?“ (хоць я баялася). Я выпрастала спіну і сачыла кожны дзень за тым, каб хадзіць роўна. Я хадзіла з простай спінай і разглядалася на бакі, шукала камеры — штораз сабе казала, што тут няма камераў. Праз паўгода, а можа і больш, я адчула жаданне кудысьці пайсці, не проста ў краму, а проста да людзей — мне патрэбныя былі людзі. Мы ўсе жылі ў адной кватэры, я і мае дзеці. Я падышла да старэйшага сына і сказала: „Марку, хадзем куды-небудзь“. Ён спытаў: „Куды?“ Я адказала: „Куды-небудзь!“ Ён сказаў: „Як прыдумаеш, куды, то прыходзь“.
Я пайшла ў сваю пакой і задумалася, а куды ж я хачу? Я ўбягаю ў пакой і крычу: „Гоў на каву!“ Сын адказаў: „Окей, на каву, дык на каву“. Я спытала: „А з кім мы пойдзем?“ Ён адказаў: „Ну, не ведаю“. У той момант я падумала, што гэта вельмі сумна. У мяне нават няма з кім пайсці. З сынам я магу папіць каву і на кухні. Мне не трэба дзеля гэтага ісці кудысь адмыслова. І ён сказаў: „Паслухай, у цябе ж 10 тысяч падпісчыкаў. І тры вялікія вялікія суполкі ў Фэйсбуку. Напішы сваё «Гоў на каву» і хтось прыйдзе“. Я думаю, пэўна. Я пабегла і напісала „Гоў на каву. Хто з мной?“
Цалкам слухайце ў далучаным гукавым файле:
Беларускае Радыё Рацыя
