Я прапаную паразмаўляць пра паэтычны рэпартаж.
А нагодай для тэмы сталася творчасць і актыўнасць тут і цяпер паэта і хрысціяніна Дзмітрыя Строцава.
У цяперашні час Дзмітры крочыць калі не па планеце, то па Польшчы дакладна. А часам і па іншых краінах Цэнтральнай Еўропы. Яго перакладаюць, яго запрашаюць і яго выдаюць.
З апошніх імпрэзаў – удзел Дзмітрыя Строцава ў польскім фестывалі імя Чэслава Мілаша.
Само паняцце «паэтычны рэпартаж» асабіста я пачуў ад Дзмітрыя, і адразу ўзгадаў як у 2020 годзе пасля вызвалення з «сутак» паэт апісаў тое зло, якое адбылося з ім і сукамернікамі, паэтычнай формай.
Часам ацэнку шырокімі чытачамі паэтычныя радкі чакаюць дзесяцігоддзі.
Калі казаць пра Польшчу, то яскравы прыклад – Цыпрыян Норвід, чыю творчасць ацанілі толькі праз сто гадоў пасля ягонай смерці.
У выпадку з паэтычным рэпартажам Дзмітрыя Строцава, мы маем прыклад, калі аўтара ацэньваюць пры жыцці, і больш – пры творчай актыўнасці.
На мой погляд Дзмітры Строцаў – адзін з самых яскравых амбасадараў новых беларусаў у сучасным свеце. Бо хтосьці ўспрымае інфармацыю праз рэкламныя буклеты, а хтосьці праз тонка створаныя мастацкія вобразы.
Апошніх людзей відавочна меней па колькасці, але спадзяюся больш па якасці.
Калі вы пагугліце лацінкай у фэйсбуку «Strotsev Dmitry», вы пабачыце колькі за апошні час ён мае ў Польшчы запрашэнняў на выступы са сваім паэтычным рэпартажам.
У Польшчы ад даўна распаўсюджаны жанр, які ў Беларусі я памятаю толькі па выданню «Наша Ніва» часоў рэдактарства Сяргея Дубаўца – а менавіта: літаратурны рэпартаж.
Калі спрошчана патлумачыць, то вы як аўтар працуеце з рэальнымі фактамі, сведкамі якіх былі, але даяце іх у сваёй уласнай аўтарскай інтэрпрэтацыі.
Дзмітры Строцаў развіў літаратурны рэпартаж праз паэтычную форму.
«Цяпер мая справа – сведчыць». Цытую паэта з аднаго з інтэрвʼю ў 2021 годзе. Калі як і шмат хто з беларусаў з прынцыповай пазіцыяй, Дзмітры не хацеў пакідаць Беларусь.
Боже посети истязаемых скорченных на бетонной постели положивших под голову хлеб причастия.
Такі верш-сведчанне пра падзеі, падобныя да подзвігу першахрысціянаў, але не дзве тысячы гадоў таму, а ў 2020 годзе.
Годзе, які для Беларусі працягваецца дагэтуль.
Севярын Квяткоўскі, Беларускае Радыё Рацыя
