24 лютага – два гады як пачалася поўнамаштабная вайна Расеі супраць Украіны.
А ў «Арт-аглядзе» я прапаную ці не самы важны фільм, які быў зроблены па першых выніках гэтай самай страшнай вайны ХХІ ст.
Назва – «Intercepted», то бок «Перахопленае».
Украінка Аксана Карповіч зняла дакументальны фільм, у якім перахопленыя размовы расейскіх салдатаў са сваімі жонкамі і мацярамі: паклала на відэа шэраг з дарогамі праз разбомбленыя ўкраінскія гарады і вёскі.
Для пачатку цытата, якая мяне ўразіла асабліва моцна:
«Сын-акупант:
«Мам, мне так понравилось пытать! Я тебе могу рассказать, о каких пытках я узнал и в каких участвовал», – говорит российский военный по телефону.
Мать российского оккупанта:
«Сынок, это нормально. Я бы, если бы туда попала, тоже ловила бы кайф, а как иначе?»
У прынцыпе ўсё.
Усё, што вы хацелі ведаць пра расейскую агрэсію. Драма не ў тым, што малалетнія пацанчыкі з Богам забытых, цывілізацыйна занядбаных, тэрыторый выхваляюцца задавальненнем ад катаванняў.
Самае страшнае ў гэтых жаночых галасах. Яны ж маральна падтрымліваюць сваіх «кравінушак».
Чаго няма і наўрад ці будзе ў бліжэйшым часе ва ўкраінскіх дакументальных фільмах – гэта галасоў украінак, якія падтрымліваюць сваіх сыноў ці мужоў, якія ваююць на баку Расеі.
У першы год поўнамаштабнай вайны я адсочваў украінскія ролікі, дзе Збройныя сілы Украіны бралі ў палон сваіх суайчыннікаў з «ЛДНР». І размовы з імі былі не як з ворагамі, а як з «падшымі» сваімі.
Я больш, чым упэўнены, што ЛДНРаўцы не былі гатовыя да той звярынай жорсткасці, якую прынеслі з сабою глыбінныя расейцы.
Адпаведна я веру, што шмат якія дзікія і невытлумачальныя паводле сваёй жорсткасці катаванні ў 2020 годзе ў Беларусі выраблялі расейцы.
Яшчэ вытрымка з фільму «Перахопленае»:
«Российский солдат – жене:
«Вчера идем, нам навстречу женщина с двумя детьми – ну мы их и положили. Да, мне их не жалко. Это их выбор. Могли бы уехать, как остальные», – говорит он родственникам».
Чаму ж у Менску ў 2020 годзе яны мусілі быць стрыманымі?
Жывучы ў Польшчы, я разумею, што тут людзі паўтараюць нашу беларускую і нашых суседзяў украінскую памылку – мераць рэальнасць па сваіх стандартах жыцця.
Севярын Квяткоўскі, Беларускае Радыё Рацыя
