Беларусь як апірышча нападу на Еўропу? Вынікі выбараў у Тайвані. Ізраіль абвяргае абвінавачванні ў генацыдзе падчас суду ў Гаазе. Падрабязнасці свежых матэрыялаў замежнай прэсы даведаемся ў аглядзе Вольгі Сямашкі.
Нямецкая газета Bild публікуе магчымы сцэнар падзей бліжэйшых месяцаў, які разглядаецца Бундэсверам. У Бундэсверы разумеюць, якія задачы ставіць перад сабой Пуцін, і рыхтуюцца даць адпор. Гэта фатальны сцэнар для Беларусі, але толькі адзін з магчымых варыянтаў развіцця падзеяў. У Берліне не выключаюць, у прыватнасці, што расейскае войска зноў пойдзе на Кіеў праз Беларусь.
«Сцэнар нападу Расеі прадугледжвае вясновы наступ расейскіх войскаў і ваенную перамогу расейцаў у чэрвені. Пасля гэтага Крэмль пачне падрыхтоўку да наступнай вайны – супраць краін Балтыі і Польшчы. У снежні 2024 года (пасля прэзідэнцкіх выбараў у ЗША і, як відаць, перамогі Трампа, на якую робіць стаўку Крэмль) варта чакаць эскалацыі ў Калінінградскай вобласці, дакладней у раёне Сувалкскага калідора. У далейшым да граніц Расеі і краін Балтыі, а таксама ў Беларусь будуць сцягнуты расейскія войскі. Узброеныя сілы Беларусі будуць уцягнуты ў канфлікт на тэрыторыі краін Балтыі і Польшчы. У 2025 годзе могуць пачацца поўнамаштабныя баявыя дзеянні паміж Расеяй і НАТА», – папярэджвае нямецкае выданне, якоезаймае праўкраінскую пазіцыю і мае за мэту праз падобныя публікацыі-»злівы» мабілізаваць грамадскую думку ў Германіі і Еўропе дзеля падтрымкі Украіны.
У Тайвані на прэзідэнцкіх выбарах перамогу атрымаў Брэх Цындэ. Чакаецца, што ён працягне антыкітайскі курс сваёй папярэдніцы Цай Інвэнь. Аднак яго Дэмакратычная прагрэсіўная партыя не атрымала абсалютнай большасці ў парламенце і зараз вымушана шукаць падтрымкі ў апазіцыйных партый, якія заклікаюць да больш прымірыцельнага курсу ў дачыненні да Пекіна. Еўрапейская прэса разважае пра магчымыя наступствы гэтых выбараў. «Страх перад нападам Кітая ўзмацняецца», – такое назіранне заграбскай газеты Jutarnji list.
«Пекін не з’яўляецца прыхільнікам палітыкі Лая, тым больш што той называе сябе «працаўніком на карысць незалежнасці Тайваня». Гэта і ёсць галоўны прадмет рознагалоссяў, прычына нарастання напружанасці і асцярог з нагоды магчымасці адкрытай вайны або кітайскага ўварвання на востраў. З пункту гледжання Захаду, перамога Лая на выбарах з’яўляецца працягам палітыкі, якая праводзілася яго калегам па партыі Цай Інвэнь на працягу папярэдніх васьмі гадоў. Чакаецца, што Брэх возьме яшчэ больш жорсткі курс супраць камуністычнага Кітая, у сувязі з чым многія аналітыкі асцерагаюцца яшчэ больш хуткай і інтэнсіўнай эскалацыі напружанасці»,– перадае харвацкае выданне.
У Міжнародным судзе ААН у Гаазе праходзяць слуханні па іску Паўднёва-Афрыканскай Рэспублікі супраць Ізраіля. ПАР абвінавачвае Ізраіль у здзяйсненні генацыду палестынцаў падчас сваёй аперацыі супраць радыкальнай ісламісцкай групоўкі ХАМАС у сектары Газа. Абарона Ізраіля ўказала на тое, што ваенныя дзеянні ў сектары Газа прадыктаваны неабходнасцю самаабароны ад тэрарыстаў ХАМАС, а пакуты грамадзянскага насельніцтва Газы з’яўляюцца часткай стратэгіі хамасаўцаў. «Гэты працэс можна расцэньваць як станоўчае развіццё падзей», – такое меркаванне выказвае французскае выданне France Inter.
«Мэта абвінавачання заключаецца не ў тым, каб змяніць рэальнасць вайны, а ў тым, каб атрымаць вердыкт, які выразна аттрыбутаваў бы законнасць і мараль толькі аднаму боку. Гэта важна ў плане барацьбы за грамадскую думку і дазволіла б пацвердзіць ці ж разбурыць наратыў, які апраўдвае ваенныя дзеянні. Гэтая падзея парушае маўчанне беспакаранасці. Юрысты не сумняваюцца ў тым, што 7 кастрычніка ХАМАС здзейсніў ваенныя злачынствы. Але гэта, на іх думку, не можа быць апраўданнем ваенных злачынстваў у Газе, у здзяйсненні якіх абвінавачваюць Ізраіль. Такім чынам, давайце лічыць невялікім крокам наперад ужо сам факт таго, што ў міжнародным судзе пачаўся разгляд гэтага вельмі няпростага пытання – пакуль на поле бою кажа зброя», – піша французскае выданне.
Каралева Даніі Маргрэтэ II выраклася ад пасаду пасля 52 гадоў знаходжання на троне. У нядзелю прэм’ер-міністр краіны Мэтэ Фрэдэрыксен абвясціла старэйшага сына Маргрэтэ новым каралём Фрэдэрыкам Х. Апошні раз дацкі манарх добраахвотна пакідаў пасад у 1146 годзе. Аглядальнікі пішуць пра тое, як спалучаюцца ў Даніі наяўнасць манархіі і прынцыпы сучаснай дзяржавы, якой лічыць сябе краіна. „Цяпер за словамі новага караля павінны рушыць услед справы», – піша капенгагенская газета Politiken.
«Калі Фрэдэрык X мае намер стаць «каралём будучыні», то яго абавязак – мадэрнізацыя каралеўскага дома знутры. Гэта – анахранізм, які, па сутнасці, увасабляе ў сабе ўсё тое, ад чаго сучаснае грамадства ўсеагульнага дабрабыту імкнецца пазбавіцца. Каралеўская сям’я не роўная перад законам. Яе чальцы не маюць рэлігійнай свабоды, ім не дазволена ўдзельнічаць у палітычнай дзейнасці. Але за больш чым тысячу гадоў ніткі манархіі сталі непарыўна перапялетныя з нацыянальнай ідэнтычнасцю. Таму каралеўская сям’я ўспрымаецца як жывая частка нашай нацыянальнай ідэнтычнасці і ўяўляе сабой калектыўны арыенцір», – адзначае дацкае выданне.
Агляд сусветнай прэсы падрыхтавала Вольга Сямашка
