Латвія зафіксавала павелічэнне колькасці мігрантаў на мяжы з Беларуссю.
Словы Макрона аб магчымай адпраўцы войскаў ЕЗ ва Украіну. Якая сапраўдная пазіцыя Анкары ў адносінах да Ізраіля? Падрабязнасці свежых матэрыялаў замежнай прэсы даведаемся ў аглядзе прэсы.
З надыходам вясны ў Латвіі зноў павялічылася колькасць мігрантаў , якія спрабуюць нелегальна перасекчы мяжу з суседняй Беларусі . «Студзень і пачатак лютага можна назваць ціхімі. Аднак апошнія дні паказваюць, што колькасць правапарушэнняў зноў расце», — прыводзіць словы начальніка памежнай службы Гунціса Пуятса літоўскае выданне Delfi.
„Паводле справаздачы, у сакавіку было ўжо 46 спробаў незаконнага перасячэння мяжы – пасля 75 у лютым. Пуятс звязвае павелічэнне з больш цёплым надвор’ем. Наўседа заклікае да канкрэтных крокаў замест «апакаліптычных заяваў» у адказ на пагрозы. Латвія, член як Еўрасаюза, так і НАТА, мае мяжу з блізкім саюзнікам Расеі Беларуссю на ўсходзе. Яе даўжыня каля 172 кіламетраў з’яўляецца часткай знешняй мяжы ЕЗ. Балтыйская краіна, а таксама Польшча і Літва, абвінавачваюць Лукашэнку ў тым, што ён зацягвае мігрантаў да знешняй мяжы ЭЗ з мэтай стварэння палітычнага ціску. Гэта талеруецца ці нават наўмысна заахвочваецца беларускімі ўладамі з мэтай стварэння палітычнага ціску. У мінулым годзе Латвія паведаміла, што не дазволіла больш чым 13 000 мігрантаў перасекчы мяжу з Беларусі – у параўнанні з крыху менш чым 5300 у 2022 годзе. Урад у Рызе ўзмацніў мяжу ў адказ на рэзкае павелічэнне, пабудаваўшы памежны плот і закрыўшы перасячэнне мяжы ў Сілене», – канстатуе латвійскае выданне.
Словы прэзідэнта Францыі Эманюэля Макрона, вымаўленыя ім на мінулым тыдні, працягваюць бударажыць аглядальнікаў: падчас прэс-канферэнцыі, якая прайшла пасля заканчэння парыжскага саміту па падтрымцы Украіны, Макрон заявіў, што хоць у еўрапейскіх саюзнікаў і няма адзінага меркавання адносна адпраўкі ва Украіну сухапутных войскаў, улічваючы бягучую дынаміку, ужо нічога нельга выключаць. «Ідэя Макрона агаліла недастатковую ініцыятыўнасць з боку Еўропы», – трывожыцца міланская газета Corriere della Sera.
«Абураная рэакцыя іншых прадстаўнікоў Еўропы красамоўна сведчыць аб нежаданні грамадскасці (а, такім чынам, і ўрадаў) прызнаць сур’ёзнасць сітуацыі. У той час як становішча на полі бою складваецца дрэнна для ўкраінцаў і протрампаўскія рэспубліканцы ў Кангрэсе блакуюць дапамогу Кіеву, еўрапейцы не здольныя нават аператыўна вывесці ва Украіну расейскія грашовыя рэзервы, замарожаныя ў Еўропе. У плане абароны справы таксама ідуць далёка не лепшым чынам. Шмат слоў і мала фактаў. «Факты» тут азначалі б тое, што трэба прымусіць еўрапейцаў пагадзіцца з пераразмеркаваннем рэсурсаў на карысць патрэб абароны. Але ў палітычным плане гэта немагчыма, калі грамадская думка не будзе адпаведным чынам падрыхтавана», – піша італьянскае выданне.
У верасні 2023 года адносіны паміж прэм’ер-міністрам Ізраіля Біньямінам Нетаньяху і прэзідэнтам Турцыі Рэджэпам Таіпам Эрдаганам яшчэ можна было назваць сяброўскімі. Аднак зараз усё кардынальна змянілася – пасля таго як Турцыя ўстала на бок ісламісцкай тэрарыстычнай групоўкі ХАМАС, якая ўчыніла 7 кастрычніка сапраўдную бойню ў Ізраілі. Аднак, як адзначае турэцкая прэса, пазіцыя Эрдагана не такая адназначная, як можа здацца на першы погляд. «Многія турэцкія кансерватары лічаць, што Анкара занадта пасіўна паводзіць сябе ў адносінах да канфлікту ў Газе», – заўважае ісламская газета Karar.
«У адрозненне ад сваёй рэзкай рыторыкі апошніх гадоў, па пытанні Газы ўрад ПСР выказваецца зараз куды мякчэй. Ён таксама праводзіць умераную палітыку, якая не прадугледжвае такіх рэзкіх рухаў цела, як, напрыклад, адкліканне пасла. Гэта выклікае незадаволенасць ісламскіх і кансерватыўных колаў. У той час як адны прама крытыкуюць кіраўніцтва краіны за яго пасіўнасць, іншыя абурабцца тым фактам, што Турцыя працягвае весці гандаль з Ізраілем. Чаму не робіцца нават такі крок, як прыпыненне гандлю, бо гэтае рашэнне цалкам залежыць ад Турцыі? Гэтага не могуць растлумачыць нават самыя заўзятыя прыхільнікі ўрада», – наракае турэцкае выданне.
У мінулую пятніцу ў Маскве быў пахаваны апазіцыянер Аляксей Навальны. Развітацца з ім і ўскласці кветкі да яго магілы прыйшлі тысячы і тысячы людзей – і гэта нягледзячы на ўзмоцненую прысутнасць паліцыі. Некаторыя ўдзельнікі выкрыквалі антыпуцінскія і антываенныя лозунгі. Дзесяткі людзей былі арыштаваныя. «Рэакцыя Крамля на пахаванне Навальнага – яшчэ адно сведчанне пуцінскага страху», – адзначае жэнеўская газета Le Temps.
«Ёсць і такі Пуцін, які загадвае сілам правапарадку адключыць мабільную сувязь і ўсталяваць камеры назірання ўздоўж усяго маршруту жалобнай працэсіі. Калі вымяраць па той ступені страху, якую абуджае ва ўладаў Аляксей Навальны, то ўся тая звышулада, якую Пуцін і ягоны рэжым узмоцнена дэманструюць з 1999 года, паўстае вельмі смяхотнай. Той, па сутнасці, дыктатарскі рэжым, які Пуцін навязаў краіне – і перш за ўсё з моманту поўнамаштабнага ўварвання ва Украіну – на справе з’яўляецца прызнаннем уласнай слабасці. Расейскі прэзідэнт баіцца таго, што ўвасабляе сабой Навальны: грамадзянін Расеі, які няхай і вызнае ў той ці іншай ступені нацыяналістычныя погляды, але пры гэтым напоўнены мужнасцю і імкненнем абараніць іншую Расею – тую, у якой гарантуецца свабода слова і выкараняецца эндэмічная карупцыя», – піша швейцарскае выданне.
Агляд сусветнай прэсы падрыхтавала Вольга Сямашка
