- Гатовасць да доўгай вайны і больш глыбокая інтэграцыя Беларусі
- Эксклюзіўнае інтэрв’ю: Апазіцыянерка Ціханоўская змагаецца за дэмакратычную Беларусь
- Расея і Беларусь імкнуцца адрадзіць савецкасць, але без інтэрнацыяналізму і веры ў прагрэс.
Пуцін прапанаваў прызначыць Андрэя Белавусава міністрам абароны РФ і ўнёс іншыя прапановы адносна пастоў ва ўрадзе. Пра тое, што гэта азначае для Беларусі, піша міжнароднае выданне iSANS.
«Перастаноўкі ў расейскім урадзе гавораць аб прыняцці стратэгіі доўгай вайны. У Крамлі ўсвядомілі, што хуткай перамогі ва Украіне не будзе, і зараз трэба нарошчваць вытворчасць зброі і боепрыпасаў у доўгую. Перастаноўкі ў расейскім урадзе азначаюць больш глыбокую інтэграцыю Беларусі з Расеяй, што прывядзе да яшчэ большых санкцый супраць Беларусі. Для Беларусі гэта трывожныя навіны. Па-першае, гэтыя прызначэнні ніяк не мяняюць агульнага курсу на паглынанне Беларусі. Але ў цэлым – яны кажуць аб тым, што можна чакаць паглыблення інтэграцыі і залежнасці па новых напрамках. Фактычна ўсе прадпрыемствы ВПК Беларусі і сумежных галін будуць убудоўвацца ў індустрыю расейскага ваенпрама. Працягваецца таксама далейшая ўніфікацыя войскаў, паглыбленне і пашырэнне санкцый, у перспектыве можна чакаць сінхранізацыі санкцый у дачыненні да Расеі і Беларусі, таму што будзе ўсё больш складана зразумець, дзе пачынаецца адно і заканчваецца іншае. Таксама не выключаецца аднаўленне ракетных удараў па Украіне ці новага ўварвання з беларускай тэрыторыі. Відавочна, што паўтарэнне ўварвання або аднаўленне ракетных удараў з тэрыторыі Беларусі зʼяўляюцца часткай аднаго з планаў Расеі, але немагчыма сказаць, ці будзе ён уведзены ў дзеянне. У любым выпадку, Украіне трэба старанна адсочваць, якія групоўкі ствараюцца ў Беларусі, у тым ліку пад выглядам вучэнняў», – піша еўрапейскае выданне.
У эксклюзіўным інтэрв’ю літоўскай службе тайваньскага Radio Taiwan International Святлана Ціханоўская распавяла, што матывуе яе змагацца за дэмакратыю і свабоду, і як яна дапамагае беларусам захоўваць сваю ідэнтычнасць, спрыяючы захаванню культуры і беларускай мовы ў эміграцыі.
«Ціханоўская кажа, што самая галоўная прычына працягваць сваю дзейнасць як актывіста беларускай апазіцыі – абавязак дапамагаць тым, хто ахвяраваў свабодай як палітвязні. Яна падкрэслівае, што мільёны беларусаў працягваюць змагацца, нягледзячы на прыгнёт і тыранію, якія яны зазнаюць, і што яна імкнецца пабудаваць новую дэмакратычную краіну дзеля сваіх дзяцей. Апазыцыянерка тлумачыць, што беларуская мова, якая з савецкіх часоў была амаль знішчаная дыктатарскімі ўладамі, цяпер у асноўным выкладаецца ў падполлі. Яна ўдакладняе, што іх мова – гэта іх самабытнасць і тое, што адрознівае беларусаў ад астатняга свету, а таксама інструмент барацьбы з аўтарытарным рэжымам. Зараз Ціханоўская спрабуе адкрыць беларускую школу для дзяцей у эміграцыі ў надзеі, што яны хутка вернуцца на радзіму. Ціханоўская заяўляе, што Тайвань і Беларусь разумеюць адзін аднаго, бо абедзве краіны змагаюцца з дыктатурай і імкнуцца да дэмакратыі. Яна кажа, што Беларусь і Тайвань могуць падзяліцца інструментамі барацьбы з аўтарытарызмам і яго прапагандай, і што абавязак дэмакратычных краін – дапамагаць несвабодным. Святлана Ціханоўская балатавалася ў прэзідэнты Беларусі ў 2020 годзе на платформе канстытуцыйнай рэформы, свабодных і справядлівых выбараў і абмежавання прэзідэнцкіх паўнамоцтваў, але была вымушана адправіцца ў выгнанне пасля таго, як пераможцам быў абвешчаны Аляксандр Лукашэнка. Выбары былі прызнаныя фальсіфікаванымі, а Ціханоўская цяпер узначальвае апазіцыйны ўрад Літвы і Польшчы. Яна сустракалася з многімі сусветнымі лідарамі і працягвае выступаць супраць рэжыму Лукашэнкі», – падсумоўвае Radio Taiwan International.
«Адзіныя сярод постсавецкіх дзяржаваў толькі Расея і Беларусь імкнуліся аднавіць два ключавыя аспекты савецкага мінулага – абсалютную цэнтралізацыю ўлады і рэпрэсіўныя сродкі кіравання – пазбаўляючыся пры гэтым трэцяга – інтэрнацыяналізму і прыхільнасці да прагрэсу. Рэктар Навасібірскага Свабоднага ўніверсітэту Раман Шамолін кажа, што замест гэтага гэтыя дзве краіны імкнуліся аднавіць сістэмы нацыянальнай аўтаркіі», – піша амерыканскае выданне The Window on Eurasia.
«Характэрна», што, нягледзячы на гульню на настальгіі па савецкім мінулым і аднаўленні аўтарытарызму, абодва абышліся без дзвюх іншых ідэй, якія былі ў цэнтры савецкай сістэмы, – афіцыйнай прыхільнасці да інтэрнацыяналізму і ідэі прагрэсу. У той час як савецкая сістэма не заўсёды была інтэрнацыяналісцкай на практыцы і была хутчэй рэтраграднай, чым прагрэсіўнай у сваіх дзеяннях, «савецкі чалавек быў інтэрнацыяналістам» у прынцыпе, калі не на практыцы, і верыў у прагрэс, а не ў застой ці вяртанне да мінулае. Расейскай і беларускай сістэмаў цяпер няма. Замест гэтага кіраўнікі Расеі і Беларусі «зрабілі стаўку на «патрыятызм», «традыцыі» і «стабільнасць», тым самым «дэкларуючы пераемнасць у дачыненні да СССР, фактычна адмаўляючы ўсю сутнасць савецкага свету. Непазбежна гэта прывяло да глыбокага расколу ў абодвух грамадствах паміж традыцыяналістамі і прыхільнікамі прагрэсу. Першая, якая карыстаецца як уладай дзяржавы, так і павагай насельніцтва, значна мацнейшая; але чым даўжэй дзяржавы ў гэтых дзвюх краінах будуць штурхаць савецкасць без яе асноўных элементаў, тым большай будзе супярэчнасць паміж імі і тым больш праблем у гэтых краін», – піша амерыканскае выданне.
Вольга Сямашка, Беларускае Радыё Рацыя
